تلفیق روش‌های اکسیداسیون به منظور حذف سیانید از پساب مصنوعی

به گزارش اقتصاد انرژی به نقل از خبرگزاری ایرنا :

سیانید یک ترکیب آلی خطرناک در پساب های معدنی، پتروشیمی، خودروسازی و غیره است که سمیّت بالایی برای انسان و موجودات زنده دارد و باعث نگرانی در جهان شده است. با توجه به بررسی روش های مختلف مدیریت این آلاینده در پساب، به نظر می رسد روش های اکسیداسیون پیشرفته مناسب ترین روش باشد.

مهسا نیازی که این پژوهش در قالب پایان نامه کارشناسی ارشد وی در رشته مهندسی معدن – معدن و محیط زیست انجام شده است، روز شنبه در این باره گفت: در این پژوهش، سه روش اشعه فرابنفش، اُزُن زنی و پرسولفات سدیم جهت حذف سیانید از پساب مصنوعی انتخاب شد و انتخاب محدوده متغیرها بر پایه مطالعات قبلی بوده است.

وی افزود: در ادامه طراحی آزمایش حذف سیانید از پساب با استفاده از نرم افزار Design Expert۱۲ به منظور بهینه سازی، فرآیند حذف انجام شد. نتایج آزمایشات نشان داد که در روش اشعه فرابنفش در pH های ۱۰ و ۱۱ مقدار جذب سیانید ناچیز و درصد حذف ۵-۳ درصد است. در روش ازن زنی مشاهده شد که مقدار pH تاثیر بسزایی در میزان درصد حذف سیانید دارد. به طوری که با افزایش pH درصد حذف سیانید ۵-۲ درصد افزایش یافت.

نیازی در خصوص نتایج به دست آمده اظهار داشت: بهترین نتایج حذف سیانید توسط روش های تلفیقی به دست آمد. نتایج روش تلفیقی دوگانه اشعه فرابنفش/ ازن زنی نشان داد که حداکثر میزان حذف سیانید در مقدار pH برابر ۱۰/۱۲ و در ۴۰ دقیقه است. نتایج روش تلفیقی دوگانه اشعه فرابنفش/پرسولفات سدیم نشان داد که حداکثر میزان حذف سیانید در مقدار pH برابر ۱۰/۵، ۰/۴۶ گرم بر لیتر پرسولفات سدیم و در ۲۷ دقیقه است. نتایج روش تلفیقی دوگانه ازن زنی/ پرسولفات سدیم نشان داد که حداکثر میزان حذف سیانید در مقدار pH برابر ۱۰/۳، ۰/۵۲گرم بر لیتر پرسولفات سدیم و در ۱۵ دقیقه است.

وی اضافه کرد: در روش تلفیقی اشعه فرابنفش/ ازن/ پرسولفات سدیم اثر چهار عامل pH، مقدار پرسولفات سدیم، غلظت اولیه سیانید و زمان و اثر متقابل عوامل pH و مقدار پرسولفات سدیم و عوامل pH و غلظت اولیه سیانید معنی‌دار است. با توجه به اهداف بهینه سازی، نتایج تلفیق اکسیداسیون سه گانه نشان داد که مقدار بهینه pH، مقدار پرسولفات سدیم، زمان و غلظت اولیه سیانید به ترتیب برابر ۱۰/۸، ۰/۳۲۲ گرم بر لیتر، پنج دقیقه و ۱۰۰ میلی گرم بر لیتر است.

این پژوهش طبق اعلام دانشگاه تهران در قالب پایان نامه کارشناسی ارشد مهسا نیازی با راهنمایی دکتر احمد جمشیدی و مشاوره دکتر مهدی همائی از اعضای هیأت علمی دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه انجام شده است.