به گزارش اقتصاد انرژی؛ مینا علی اسلام نوشت؛ مدیران صنعت پتروشیمی ایران، چین و هند و کشورهای جنوب شرق آسیا را عمده مقاصد تولیدات این صنعت معرفی می کنند اما در این میان، سهم هشتاد درصدی چین در خرید تولیدات پتروشیمی کشورمان، قابل توجه است.
با وجود آنکه چین هشتاد درصد تولیدات پتروشیمی ایران را خریداری می کند اما جالب است که بدانیم عملا سرمایه گذاری تاثیرگذاری از سوی این کشور در صنایع نفت، گاز و پتروشیمی ایران انجام نگرفته است. لازم است این عدم تعادل در صادرات به چین و جذب سرمایه از چین توسط دولتمردان کالبدشکافی شود.
در حالی که در پاییز امسال، با افتتاح شش پروژه جدید در پتروشیمی، با حدود ۱۰ میلیون تن افزایش، سطح تولیدات پتروشیمی از ۶۶ به ۷۶ میلیون تن رسید، به تناسب این افزایش تولید، تنوع خریدار محصولات پتروشیمی را شاهد نبوده ایم. ارزش مالی صادرات صنعت پتروشیمی ایران حدود ۱۲ میلیارد دلار است اما عمدتا چین و هند و چند کشور آسیای جنوب شرقی طرف های ما در صادرات هستند. بی شک تنوع خریدار، در شرایطی که صنعت پتروشیمی ایران در دوران تحریم هم به تحرک و تولید ادامه داد و تنوع محصول را در دستور کار گذاشت، به معنای افزایش قابل توجه درآمد ارزی در این بخش خواهد بود.
کارشناسان امر اما معتقدند که تجارت تلخ مناسبات تجاری ایران در دولت ترامپ به ما نشان داد که در کوتاه مدت نمی توان به باز شدن درهای سایر کشورها بر روی صادرات پتروشیمی خود امیدوار باشیم و با توجه به سطح مبادلات با چین، شاید باید بر روی دو روش موجود مناسبات یعنی موافقتنامه های اجرایی و همکاری های دو دولت و دیگری تشویق فعالان بخش خصوصی دو کشور با دقت بیشتری کار کرد.
این در حالیست که مسیر ایران در دوران پسا کرونا سخت تر از رقباست. تا زمان کاهش و رفع تحریم ها، ایران با موانع مختلفی در تجارت مواجه است. ما نمی توانیم LC دریافت کنیم و مجبوریم با سرمایه های داخلی خود کار تولید را ادامه دهیم. اما برای دوران بعد از تحریم ها، باید در کنار افزایش تولید، تنوع مقاصد فروش و توسعه بازارها، زمینه های جذب سرمایه های خارجی را فراهم کنیم که در این صورت، با تقویت درآمد ارزی، زنجیره محصولات در پتروشیمی ایران با سرعت بیشتری تکمیل خواهد شد.
/ انتهای پیام
