آینده را قربانی امروز نکنیم

مجتبی حمیدیان- مدیرعامل شرکت سنگ آهن مرکزی ایران

چند روز پیش بود که شرکت دانیلی ایتالیا کار احداث کارخانه آهن اسفنجی 2.5 میلیون تنی را بیخ گوش ما و در بندر دقم کشور عمان آغاز کرد و بر اساس پیش بینی ها تا سال 2026 به بهره برداری می رسد.

رصد مختصر تحولات صنعت آهن و فولاد در منطقه غرب آسیا و کشورهای  همجوار، به‌خوبی برنامه‌های توسعه‌ای آنها را در این صنعت نشان می‌دهد.

این اتفاق در حالی رخ می دهد  که صنعت آهن و فولاد در کشور ما با وجود همه پیشرفت های خوبی که در سال های گذشته داشته ایم، چشم انداز توسعه ای اش با اما و اگرهایی رو به رو شده است.

بر این باورم با وجود همه چالش های پیش رو و محدودیت هایی که مدیریت بنگاه های اقتصادی با آن مواجه هستند، اگر به سمت سرمایه گذاری، اهداف توسعه ای و برنامه ریزی برای هوشمندسازی فرایندهای تولید در کل زنجیره فولاد حرکت نکنیم ، به چشم بر هم زدنی دیگر بازیگران نوپای جهانی عرصه حضور قدرتمند در بازارهای مهم بین‌المللی را بر صنعت فولاد ایران تنگ می‌سازند.

این هشدار و پیش بینی توسعه و رشد تولید در صنعت فولاد منطقه و پیوستن بازیگران جدید به آن در حالی رخ می دهد که بسیاری از بنگاه های بزرگ داخلی این صنعت که نگاه آینده نگرانه دارند ، برای اهداف توسعه ای خود فارغ از آن که بتوانند در حوزه تامین مالی و سرمایه گذاری موفق باشند یا نه؟! با چالش های جدی رو به رو هستند.

به تعبیر کلام حضرت امیر(ع): إِنْ سَمَتْ هِمَّتُكَ لِإِصْلاَحِ اَلنَّاسِ فَابْدَءْ بِنَفْسِكَ. بگذارید اصلا از خودمان و شرکت سنگ آهن مرکزی ایران شروع کنیم، در حدود دو سال گذشته، با وجود برجای ماندن میراثی از چالش‌ها و تنگناهای شدید اقتصادی که شرکت در آن قرار داشت،  ما آینده را قربانی امروزمان نکردیم، سعی کردیم تا ضمن حفظ و بهبود وضع جاری شرکت و امور حقوقی و رفاهی کارگران زحمتکش، سند توسعه ای و پروژه های زیرساختی لازم را تدوین و همزمان اجرای آن را با ابزارهای نوین تامین مالی آغاز کنیم.

شاید کمتر کسی باورش می شد در طول دو سال ، در شرکتی که هم باید به سهامدارش( صندوق بازنشستگی فولاد با حدود 100 هزار بازنشسته) متعهد می بود و هم با بدهی سنواتی مواجه بود و از طرفی یک شهرستان با جمعیت چند ده هزار نفری مطالبه توامان مسوولیت اجتماعی و توسعه و پیشرفت از آن داشتند، بتوان دوام آورد و بذر امید کاشت و نهال آن را مراقبت کرد تا جوانه بزند و طراوتش امروز دلبری کند و با وجود برخی سنگ اندازی ها ، در شتاب بخشی به قطار پیشرفت دولت مردمی نیز نقش داشت.

تامین مستقل و پایدار برق از طریق احداث 2 نیروگاه 25 مگاواتی و 2 پست برق اختصاصی برای شرکت، رفع موانع متعدد تولید و رکوردزنی کارخانه ها ، انجام عظیم ترین باطله برداری در تاریخ شرکت از معادن برای رسیدن به خوراک مناسب و افزایش 200 میلیون تنی ذخائر شرکت با در اختیار گرفتن حق بهره برداری از معادن جدید برای آیندگان، برای ما فقط و فقط یک معنا داشت، آینده و توسعه خط قرمز است و آن را نباید قربانی امروز کنیم. کاری که میسر نمی شد مگر با تلاش شبانه روزی تمام کارگران زحمتکش شرکت سنگ آهن مرکزی ایران و جوانان مومن و انقلابی که پای کار دشوار معدن و آهن و فولاد ایستاده اند.

در ابتدای این یادداشت ، داشتم از دانیلی ایتالیا و کشور عمان و پروژه آهن اسفنجی شان می گفتم و حالا رشد آرام آرام کارخانه آهن اسفنجی خودمان را از دل خاک ، تماشا می کنم، با دست خالی، 15 درصد پیشرفت داشته است، پروژه ای که تکیه به توان مهندسان داخلی خودمان دارد و قبل از آهن اسفنجی آنها ، انشاالله به بهره برداری می رسد و پرچم سه رنگ ایران اسلامی را بر فرازش با افتخار به تماشا می نشینیم.